صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و نود و ششم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
ما قالَ النّاسُ لِشَىْء «طُوبى لَهُ» اِلاّ وَ قَدْ خَبَاَ لَهُ الدَّهْرُ يَوْمَ سَوْء.
مردم کسی را نگفتند «خوشا به حال او» مگر اینکه روزگار برای او روز بدی را پنهان کرد.
