صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و نود و پنجم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
النَّاسُ أَبْنَاءُ الدُّنْيَا وَ لَا يُلَامُ الرَّجُلُ عَلَى حُبِّ أُمِّهِ .
مردم پسران دنیا هستند، و مرد را به دوست داشتن مادرش سرزنش نمى كنند (این از قبیل آنست كه گویند چون كردار بد و كارهاى زشت طبیعىّ و جبلّى فلانى گشته او را نباید سرزنش نمود).
