صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و نود و چهارم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَا الْمُبْتَلَى الَّذِی قَدِ اشْتَدَّ بِهِ الْبَلَاءُ بِأَحْوَجَ إِلَى الدُّعَاءِ مِنَ الْمُعَافَى الَّذِی لَا يَأْمَنُ الْبَلَاءَ .
گرفتارى كه اندوه و درد باو سخت گرفته است نیازمندتر بدعاء نیست از تندرستى كه از بلاء و درد در امان نمى باشد (بلكه هر دو بدعاء و درخواست از خدا نیازمندند: او براى بهبودى یافتن و این براى دوام تندرستى).
