اي مردمي که بدنهايتان در کنار يکديگر، ولي هواهايتان گوناگون است، سخن شما سنگهاي سخت را سست، و کارتان دشمنان را درباره شما به طمع مي اندازد. وقتي که در مجالس مي نشينيد، از همه جا سخن مي رانيد و هنگاميکه جنگ به سراغتان مي آيد، فرياد بر مي آوريد:
اي جنگ از ما دور شو!

دعوت و تحريک کسي که شما را (به سوي حق و دفاع از آن) بخواند، ارزشي ندارد و آن کس که زير شکنجه شما قرار بگيرد، هرگز دل راحتي نخواهد داشت. (کاري جز اين نداريد که در برابر دعوت من براي دفاع از حق) با سخنان گمراه کننده عذر مي تراشيد. از من خواستيد جنگ را به تاخير بيندازم، چونان بدهکاري که از طلبکار خود تمديد مي خواهد.

انسان ذليل و خوار از ورود ستم بر خود جلوگيري نمي گيرد حق بدون جديت قابل وصول نيست (شگفتا!)
کدامين خانه و وطن را جز خانه و وطن خود از اشغال بيگانگان ممنوع خواهيد ساخت و با کدامين رهبر پس از من، به ميدان نبرد وارد خواهيد شد. سوگند به خدا، فريب تباه کننده خورد کسي که شما او را فريب داديد سوگند به خدا، کسي که شما را وسيله برد قرار داد، (با زنده ترين) نوميد کننده ترين سهم را برگزيد و کسي که بوسيله شما بسوي دشمنش تير انداخت، تيري شکسته و بي پيکان رها کرد.

سوگند بخدا، اکنون ديگر نه گفتارتان را تصديق مي کنم و نه اميدي به ياريتان دارم و نه دشمن را بوسيله شما تهديد مي کنم چه نشده بر شما!؟ چيست دواي دردهايتان، و چيست راه معالجه بيماريهايتان؟ قوم دشمن هم مرداني مانند شمايند. آيا سخن بدون علم!؟ آيا غفلت بدون خودداري از آلودگيها! آيا طمع و اميد براي رسيدن به حق (پيروزي) بدون شايستگي!؟ (يا طمع براي رسيدن به غير حق)!؟