اى مردمى که بدن هایتان جمع و افکارو خواسته هایتان پراکنده است!
سخنان (داغ) شما، سنگ هاى سخت را درهم مى شکند،ولى اعمال (سُست) شما دشمنانتان را به طمع مى اندازد. در مجالس خود (داد سخن مى دهید و رجز مى خوانید)؛ مى گویید: «چنین و چنان خواهیم کرد»،
امّا هنگامى که لحظه پیکار با دشمن فرامى رسد،مى گویید: «اى جنگ! از ما دور شو!»آن کس که شما را (براى دفاع از حق) فراخواند، پاسخ آبرومندانه اى نمى شنود.و آن کس که شما را با قهر و زور (براى جهاد و انجام وظیفه) در فشار بگذارد، قلبش آرامش نمى یابد.شما پیوسته به بهانه هاى گمراه کننده متوسّل مى شوید و تعلّل مى ورزیدو از من مى خواهید که جهاد را به تأخیر اندازم، مانند بدهکارى که (بر اثر سستى و سهل انگارى، از اداى دین خویش ناتوان شده و) از طلب کار خود پیوسته تمدید و مهلت مى خواهد!

افراد ضعیف و ناتوان، هرگز نمى توانند ستم را از خود دور کنند؛و حق جز با تلاش و کوشش به دست نمى آید.از کدامین خانه بعد از خانه خود دفاع مى کنید؟ (آیا برتر از دارالاسلام جایى هست؟)و همراهِ کدام امام و پیشوا بعد از من به مبارزه با دشمن برمى خیزید؟ (آیا امامى آگاه تر و عادل تر از من سراغ دارید؟)به خداسوگند!فریب خورده واقعى کسى است که فریب شما را بخوردو آن کس که بخواهد به وسیله شما پیروز شود به خدا سوگند! همانند کسى است که در قرعه کشى و بخت آزمایى، برگ نابرنده اى نصیبش شود!و کسى که بخواهد به وسیله شما تیرى به سوى دشمن پرتاب کند، مانند کسى است که با تیرِ سر و ته شکسته، تیراندازى مى کند.

به خدا سوگند! به آن جا رسیده ام که گفتارتان را تصدیق نمى کنمو به یارى شما امیدى ندارمو دشمن را به وسیله شما تهدید نخواهم کرد. درد شما چیست؟
داروى شما کدام است؟ طبابت و درمانتان از چه راهى میسّر است؟
این گروه (شامیان) مردانى مانند شما هستند (چرا آن ها این گونه متحدند و گوش به فرمان پیشواى ظالمشان هستند، ولى شما این گونه پراکنده و عصیانگرید؟)
آیا سخن بدون آگاهى (مشکلى را حل مى کند؟) و غفلت آمیخته با بى تقوایى
و امید به پیروزى، در حالى که شایستگى آن را ندارید، (شما را به جایى مى رساند؟)