در گذشته برادري در مسير جاذبيت الهي داشتم. كوچكي دنيا در چشمش او را در چشم من بزرگ مي كرد. او از سلطه شكمش بيرون بود، لذا اشتها به آنچه كه پيدا نمي كرد، نداشت و وقتي كه پيدا مي كرد، پرخوري نمي كرد و اكثر روزگارش به سكوت مي گذشت. پس اگر سخني مي گفت، ديگران را ساكت مي كرد و تشنگي سوال كنندگان را سيراب مي نمود.
او انساني افتاده بود و مستضعف مي نمود. وقتي كه امري جدي پيش مي آمد، مانند شير بيشه و مار صحرايي بود. حجتي نمي آورد تا اين كه نزد قاضي مي رفت و هيچ كس را در كاري ملامت نمي كرد مادامي كه در مثل آن عذر مي يافت تا عذر خواهي او را بشنود و از هيچ دردي شكايت نمي كرد مگر زماني كه از آن درد بهبود حاصل شده بود و آنچه را كه انجام مي داد، مي گفت و آنچه را كه عمل نمي كرد نمي گفت و هنگامي كه در سخن بر او غلبه مي كردند در سكوت مغلوب نمي گشت و به آنچه مي شنيد مشتاقتر از آن بود كه مي گفت. وقتي كه دو كار براي وي پيش مي آمد، مي ديد كه كدام يك از آن دو به هوي و هوس نزديكتر بود و با آن مخالفت مي كرد. و بر شما باد اين اخلاقيات. ملزم باشيد به عمل به آنها و درباره آنها به رقابت بپردازيد و اگر به التزام به همه آنها توانايي نداريد پس بدانيد گرفتن اندكي بهتر از ترك بسياري است .
