صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و هشتاد و ششم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَا قَالَ النَّاسُ لِشَیْءٍ «طُوبَى لَهُ» إِلَّا وَ قَدْ خَبَأَ لَهُ الدَّهْرُ یَوْمَ سُوءٍ.
سرانجام خوشی ها:
هرگز مردم درباره چیزى نگفتند: «خوشا به حال آن»؛ جز این که روزگار روز بدى را براى او پنهان (و فراهم) کرد.
