صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و هشتاد و ششم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَا قَالَ النَّاسُ لِشَيْءٍ طُوبَى لَهُ إِلَّا وَ قَدْ خَبَأَ لَهُ الدَّهْرُ يَوْمَ سَوْءٍ .
مردم چيزى را نگفتند خوش باد، جز آنكه روزگار براى آن روز بدى را ذخيرت نهاد.
