صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و هشتاد و ششم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَا قَالَ النَّاسُ لِشَيْءٍ طُوبَى لَهُ، إِلَّا وَ قَدْ خَبَأَ لَهُ الدَّهْرُ يَوْمَ سَوْءٍ.
مردم درباره چيزي نگفتند خوشا به حالش، مگر آن كه روزگار برايش روزي بد در انتظار گذاشته بود .
