امام علیه السّلام هنگامیكه اشعث ابن قیس (یكى از منافقین اصحاب و یاران خود) را از مردن فرزندش تسلیت مى داد و بصبر و شكیبائى ترغیب مى نمود (در باره بیتابى نكردن) فرمود:
اى اشعث اگر بر (مرگ) پسرت اندوهناك باشى خویشى شایسته است كه افسرده شوى (اندوه تو در مرگ فرزندت بیجا نیست) و اگر شكیبا باشى پیش خدا هر مصیبت و اندوهى را جانشینى (پاداشى) است.
اى اشعث پسرت (هنگام بدنیا آمدن) ترا شاد نمود در حالی كه (براى تو) بلا و گرفتارى بود، و (با مردنش) ترا اندوهگین ساخت در حالیكه (براى تو) پاداش و رحمت بود (پس سزاوار است كه در اندوه او شكیبا باشى).