صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و هشتاد و دوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
لَوْ لَمْ يَتَوَعَّدِ اللَّهُ عَلَى مَعْصِيَتِهِ لَكَانَ يَجِبُ أَلَّا يُعْصَى شُكْراً لِنِعَمِهِ .
اگر خداوند (مردم را بوسیله انبیاء) بر معصیت و نافرمانى خود نترسانیده بود براى سپاسگزارى از نعمتهاى او واجب بود كه او را معصیت نكنند (براى آنكه شكر نعمت به گفتار و كردار عقلا واجب است پس ترك معصیت هم كه لازمه اطاعت و سپاسگزارى است واجب خواهد بود).