مردم در دنیا از جهت عمل دو عاملند: عاملی‌ که در دنیا برای‌ دنیا کار کند، که او را دنیایش از آخرتش بازدارد، او بر تهیدستی‌ بازماندگانش می‌ ترسد و بر تنگدستی‌ خود ایمن است، از این رو عمرش را برای‌ سود دیگران از دست می‌ دهد. و عاملی‌ که در دنیا برای‌ بعد از دنیا عمل می‌ کند، و بی‌ آنکه خود را به زحمت اندازد بهره او از دنیا به او می‌ رسد

بنابراین هر دو نصیب را به دست آورده، و هر دو دنیا را مالک شده، و نزد خداوند آبرومند گشته، حاجتی‌ را از خدا نخواهد که روا نگردد .