صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و هفتاد و هشتم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَا قَالَ النَّاسُ لِشَيْ ءٍ طُوبَى لَهُ إِلَّا وَ قَدْ خَبَأَ لَهُ الدَّهْرُ يَوْمَ سُوءٍ .
مردم بچیزى نگفتند خوشا به حالش مگر آنكه روزگار براى آن روز بدى را پنهان دارد (زمانه به نعمتى كه در آدمى بیند رشك برد و آنرا بگیرد، پس خردمند به خوشحالى دنیا دل نبند و آسوده ننشیند).
