صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و هفتاد و هفتم
فراز
متن عربی
متن فارسی
لَا وَ الَّذِي أَمْسَيْنَا مِنْهُ فِي غُبْرِ لَيْلَةٍ دَهْمَاءَ تَكْشِرُ عَنْ يَوْمٍ أَغَرَّ، مَا كَانَ كَذَا وَ كَذَا.
نه هرگز، سوگند به خدايي كه در مشيت او در قانون خلقت به باقي مانده شامگاه شب تيره رسيديم كه به روزي سپيد لب به خنده خواهد گشود، چنين و چنان نبود .
