اما بعد ، جهاد (با دشمنان خدا) دري از درهاي بهشت است، که (خداوند اين در را) به روي خواص اولياء خود باز کرده است. جهاد لباس تقوا و زره محکم الهي، و سپر با اطمينان او است. کسي که از روي اعراض جهاد را ترک کند، خداوند لباس ذلت بر او بپوشاند، و بلا و مصيبت او را فرا گيرد. و با حقارت و پستي در ذلت غوطه ور شود، و دلش مشوش گردد و هذيانها سردهد و در برابر حق که آن را ترک کرده است، شکست مي خورد و حق بر او پيروز شود، و ذلت خود را بر وي تحميل نمايد و از انصاف و عدالت ممنوع گردد.

آگاه باشيد، من شما را شب و روز، مخفي و آشکار براي پيکار با اين قوم دعوت نمودم، و به شما گفتم:
پيش از آنکه هجوم بياورند، شما بر آنان پيشدستي کنيد و بر آنان هجوم ببريد. سوگند به خدا، هيچ قومي در خانه خود مورد حمله و هجوم قرار نگرفت، مگر اينکه ذليل شد. شما تکليف جهاد را به گردن يکديگر انداختيد، و از يکديگر گسيختيد و بي ياور گشتيد تا در نتيجه غارتگريها شما را متلاشي ساختند و بر وطنهاي شما مسلط شدند.

اين غامدي است که سوارانش به شهر انبار تاختند، و حسان بن حسان بکري را کشتند و سواران شما را از پادگانها بيرون راندند. به من خبر رسيده است که مرداني از آن سپاهيان بر زن مسلمان و نيز زن غيرمسلمان که معاهده زندگي در جوامع اسلامي او را تامين نموده است، هجوم برده، خلخال از پا و دستبند از دست آنان در آورده اند، گردن بندها و گوشواره هاي آنان را به يغما برده اند. اين بينوايان در برابر آن غارتگران جز گفتن:
(انا لله و انا اليه راجعون) و سوگند دادن به رحم يا طلب رحم و دلسوزي چاره اي نداشته اند.

آنگاه سپاهيان خونخوار با دست پر و کامياب برگشته اند، نه زخمي بر يکي از آنان واردشده و نه خوني از آنان ريخته است. اگر پس از چنين حادثه (دلخراش) مردي مسلمان از شدت تاسف بميرد، مورد ملامت نخواهد بود، بلکه مرگ براي انسان مسلمان به جهت تاثر از اين حادثه در نظر من امري است شايسته و با مورد.

شگفتا، سوگند به خدا، اجتماع اين قوم بر باطلشان و پراکندگي شما از حقتان، قلب را مي ميراند و اندوه را به درون آدمي مي کشاند. زشتي و اندوه بر شما باد! زيرا که نشانه تيرهاي دشمن گشته ايد، غارت مي شويد و هجوم نمي بريد. مورد حمله و کشتار قرار مي گيريد و حمله نمي کنيد. معصيت بر خدا مي شود، شما رضايت مي دهيد.

هنگامي که در روزهاي گرم دستور حرکت به سوي دشمن مي دهم، مي گوئيد:
اين روزها هوا گرم و سوزان است. به ما مهلت بده، تا گرما شکسته شود. و هنگامي که در روزهاي سرد دستور حرکت به سوي دشمن مي دهم، مي گويند:
اين موقع سرماي شديد است، به ما مهلت بده تا سرما از ما دور شود. همه اين بهانه جوئي ها براي فرار از گرما و سرما است. اگر شما از گرما و سرما گريزان باشيد، به خدا سوگند، از شمشير گريزانتر خواهيد بود.

اي نامردان مردنما، روياهاي کودکان (در دلتان)، عقول زنهاي حجله نشين (در مغزتان)، اي کاش شما را نمي ديدم و نمي شناختم! سوگند به خدا، اين شناخت، پشيماني (بر من) آورد و اندوه ها به دنبال داشت. خدا نابودتان کناد! قلبم را با خونابه پر کرديد، و سينه ام را از خشم مالامال نموديد، و غمهاي متوالي را جرعه پس از جرعه به من خورانديد، و راي و نظرم را با نافرماني و تنها گذاشتن من مختل ساختيد.

تا آنجا که قريش گفتند: فرزند ابي طالب مردي است دلاور، ولي فنون جنگ را نمي داند! خدا پدرشان را حفظ کناد، آيا در ميان آنان کسي در امور جنگي با مهارت تر، باسابقه تر از من وجود دارد؟! من هنوز به بيست سالگي نرسيده بودم، قيام به تکاپو در جنگ نمودم. هم اکنون ساليان عمرم از شصت تجاوز مي کند. (ولي چه کنم) کسي که اطاعت نمي شود، رايي ندارد.