صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و شصت و هفتم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
إِنَّ الطَّمَعَ مُورِدٌ غَيْرُ مُصْدِرٍ وَ ضَامِنٌ غَيْرُ وَفِيٍّ
طمع (آدمى را) بر سر آب مى آورد بى آنكه (او را سیراب كرده) باز گرداند (هر كه بآن گرفتار شود تباه گشته رهائى نیابد) و ضامن است بى آنكه (بعهد و پیمان خود) وفاء كند،
2
وَ رُبَّمَا شَرِقَ شَارِبُ الْمَاءِ قَبْلَ رِيِّهِ
و بسا آشامنده كه پیش از سیراب شدن گلوگیر شود (بسا آزمند كه در راه بدست آوردن مطلوب پیش از رسیدن بآن و بهره بردن تباه گردد)
3
وَ كُلَّمَا عَظُمَ قَدْرُ الشَّيْ ءِ الْمُتَنَافَسِ فِیهِ عَظُمَتِ الرَّزِيَّةُ لِفَقْدِهِ
و هر چند منزلت چیزیكه بآن رغبت میشود افزون باشد اندوه نیافتن و بدست نیاوردن آن بسیار گردد،
4
وَ الْأَمَانِيُّ تُعْمِی أَعْيُنَ الْبَصَائِرِ
و آرزوها دیده هاى بینائیها را كور مى نماید،
5
وَ الْحَظُّ يَأْتِی مَنْ لَا يَأْتِیهِ .
و نصیب و بهره (مقدّر) مى آید پیش كسیكه بسوى آن نمى آید (بهره مقدّر خواهد رسید هر چند در طلب آن كوشش نداشته و آرزومند آن نباشند).
