صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و شصت و ششم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
لَا تَجْعَلُوا عِلْمَكُمْ جَهْلًا وَ يَقِینَكُمْ شَكّاً
دانائى خود را (به نیست شدن دنیا) نادانى قرار ندهید (كه از آخرت چشم پوشیده بدنیا دل بندید) و باورتان را (به مردن) به دودلى نگردانید (بنا بر این)
2
إِذَا عَلِمْتُمْ فَاعْمَلُوا وَ إِذَا تَيَقَّنْتُمْ فَأَقْدِمُوا .
اگر (به نیستى دنیا) دانائید پس (براى آخرت) كار كنید، و هر گاه (مردن را) باور دارید پس (توشه برداشته) پا پیش گذارید.
