صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و شصت و پنجم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
اِنَّ الاْيمانَ يَبْدُو لُمْظَةً فِى الْقَلْبِ، كُلَّمَا ازْدادَ الاْيمانُ ازْدادَتِ اللُّمْظَةُ. (وَاللُّمْظَةُ مِثْلُ النُّكْتَةِ اَوْ نَحْوِها مِنَ الْبَياضِ. وَ مِنْهُ قيلَ: فَرَسٌ اَلْمَظُ، اِذا كانَ بِجَحْفَلَتِهِ شَىْءٌ مِنَ الْبَياضِ.)
ایمان چون نقطه ای سپید در دل پیدا می شود، هرچه ایمان زیاد شود آن نقطه سپید زیادتر می گردد. («لُمظه چون نقطه یا مانند آن است از سپیدی، از همین معنا گفته شده: «فَرَسٌ اَلْمَظ» هرگـاه لب زیرین اسب را خالی سپید باشـد.)