صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و شصت و پنجم
فراز
متن عربی
متن فارسی
إِنَّ كَلَامَ الْحُكَمَاءِ إِذَا كَانَ صَوَاباً، كَانَ دَوَاءً؛ وَ إِذَا كَانَ خَطَأً، كَانَ دَاء.
هنگامي كه سخن حكما صحيح باشد، دواي درد جهل مي گردد و اگر خطا باشد دردي بر دردها مي افزايد .
