صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و شصت و یکم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
فَاِذا كانَ ذلِكَ ضَرَبَ يَعْسُوبُ الدّينِ بِذَنَبِهِ، فَيَجْتَمِعُونَ اِلَيْهِ كَما يَجْتَمِعُ قَزَعُ الْخَريفِ. (يَعْسُوبُ الدّينِ: السَّيِّدُ الْعَظيمُ الْمالِكُ لاُِمُورِ النّاسِ يَوْمَئِذ. وَالْقَزَعُ: قِطَعُ الْغَيْمِ الَّتى لاماءَ فيها.)
چون زمانش فرا رسد یعسوب دین بر جای حکومتش استقرار یابد، پس همچنان که ابر پاییزی به هم بپیوندند اهل ایمان گرد او اجتماع کنند. (یعسوب سَرور بزرگ است که آن روز زمامدار امور مردم است. و قَزَع: پـاره های ابـر بـی بـاران اسـت.)