شما براي نظم و اصلاح كار خودتان براي من كفايت نمي كنيد (كمك نمي كنيد تا كار زندگي شما را راه بيندازم) با اين حال چگونه مي توانيد براي پيروزي بر ديگران و دفع شر آنان براي من كفايت كنيد! پيش از روزگار من رعيتها بودند كه شكايت از ظلم زمامدارانشان داشتند در حالي كه امروز، اين منم كه از ظلم رعيتم شكايتها دارم. گويي اين منم كه فرمانبر رعيت خويشم و آنان فرمانروا هستند! يا من محكوم هستم و آنان حاكم هستند. هنگامي كه آن حضرت اين كلام را در يك سخن طولاني كه در گذشته برگزيده آن را متذكر شديم بيان فرمودند، دو نفر از ياران آن حضرت پيش آمدند و يكي از آن دو گفت: يا اميرالمومنين، من اختيار ندارم مگر درباره خودم و برادرم. امر بفرما يا اميرالمومنين ما پيروي مي كنيم. پس آن حضرت (علیه السلام) فرمود: شما درباره آنچه كه مي خواهم چه كاري مي توانيد انجام بدهيد (قدرتي كه براي كار من لازم است، پيش از شما دو برادر است).