صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و شصتم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
كَمْ مِنْ مُسْتَدْرَج بِالاِْحْسانِ اِلَيْهِ، وَ مَغْرُور بِالسَّتْرِ عَلَيْهِ، وَ مَفْتُون بِحُسْنِ الْقَوْلِ فيهِ. وَ مَا ابْتَلَى اللّهُ سُبْحانَهُ اَحَداً بِمِثْلِ الاِْمْلاءِ لَهُ.
چه بسا کسی که با احسانی که به او شود غافلگیر گردد، و با پرده ای که بر گناهش افتد فریفته شود، و با ستایشی که از او شود فریب خورد. خداوند احدی را به مانند مهلتی که به او داده آزمایش نکرده است.
2
وَ قَدْ مَضى هذَا الْكَلامُ فيما تَقَدَّمَ، اِلاّ اَنَّ فيهِ ههُنا زِيادَةً جَيِّدَةً مُفيدَةً.
(تکرار شماره 116)
