صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و شصتم
فراز
متن عربی
متن فارسی
کَمْ مِنْ مُسْتَدْرَجٍ بِالْاِحْسَانِ إِلَیْهِ، وَ مَغْرُورٍ بِالسَّتْرِ عَلَیْهِ، وَ مَفْتُونٍ بِحُسْنِ الْقَوْلِ فِیهِ. وَ مَا ابْتَلَى اللّهُ سُبْحَانَهُ أَحَداً بِمِثْلِ الْاِمْلاَءِ لَهُ.
چه بسیارند کسانى که به وسیله احسان الهى به آن ها غافلگیر مى شوند و به سبب پرده پوشى خدا درباره آن ها مغرور مى گردند و بر اثر تعریف و تمجید از آنان فریب مى خورند و خداوند هیچ کس را با چیزى مانند مهلت دادن (و ادامه نعمت ها وترک عقوبت) نیازموده است.
