خداوند، محمّد (صلی الله علیه و آله) را به رسالت مبعوث کرد، تا جهانیان را بیم دهدو امین آیات او باشد،در حالى که شما جمعیّت عرب، بدترین آیین را داشتیدو در بدترین سرزمین ها و در میان سنگ هاى خشنو مارهاى فاقد شنوایى (که از هیچ چیز نمى ترسیدند و خطرشان بسیار زیاد بود) زندگى مى کردید و آب هاى آلوده مى نوشیدیدو غذاهاى بسیار ناگوار مى خوردیدو پیوسته خون یکدیگر را مى ریختیدو پیوند با خویشان را قطع مى کردید (و دختران را زنده به گور مى کردید و پسران خود را به قتل مى رساندید)؛بت ها در میان شما برپا بودو گناهان، سراسر وجودتان را فراگرفته بود.

من نگاه کردم و دیدم (براى گرفتن حق خود و مسلمانان) یار و یاورى جز خاندانم ندارم (به همین دلیل، قیام نکردم؛ چرا که)به مرگِ آنان راضى نشدمو این در حالى بود که چشم بر خاشاک فرو بستمو با گلویى که استخوان در آن گیر کرده بود (جرعه تلخ حوادث را) نوشیدم
و بر نوشیدن این جرعه ـ که تلخ تر از حَنْظَل بودـ شکیبایى کردم.

او (عمروعاص) ـ با معاویه ـ بیعت نکرد تا این که با او شرط کرد که در برابر آن، بهایى دریافت کند. (در این معامله شوم)، دست فروشنده به پیروزى نرسد!و سرمایه خریدار به رسوایى منتهى شود!(اکنون که آن ها روى بلاد مسلمانان و حکومت بر مسلمانان، این چنینمعامله مى کنند) آماده پیکار شوید و ساز و برگ جنگ را فراهم سازید! که آتش جنگ، زبانه کشیده و شعله هاى آن بالا گرفته است.و صبر و استقامت را شعار خود سازید!که بیش از هر چیز، پیروزى را به سوى شما فرامى خواند.