براى حکومت من، جز کوفه که آن را جمع مى کنم و یا مى گشایم، باقى نمانده است. اى کوفه!اگر تنها تو (سرمایه من در برابر دشمن) باشى،آن هم با این همه طوفان که دارى، چهره ات زشت باد (و اى کاش تو هم نبودى)!سپس امام (علیه السلام) به گفته شاعر، تمثّل جست (که تقریبآ فارسى آن چنین مى شود):به جان پدر نیکوکارت ـ اى عمرو! ـ سوگند! که من فقط سهم اندکى از آن پیمانه دارم. (این کلام، اشاره به این دارد که بر اثر نافرمانى و عصیان مردم کوفه و عراق، توان من براى حکومت و مبارزه با دشمن، کاهش یافته است).

سپس چنین فرمود: به من خبر رسیده که بُسر (بن اَرطاة) بر یمن تسلّط یافته است.به خدا سوگند! یقین دارم که این گروه (ستمگر و خونخوار) به زودى بر همه شما مسلّط مى شوند و حکومت را از شما خواهند گرفت،به دلیل این که آن ها در امر باطل خود، متّحدند و شما در امر حق خود، پراکنده اید.شما در امر حق، پیشواى خود را نافرمانى مى کنید،در حالى که آن ها در امر باطل، مطیع فرمان پیشواى خویش اند.آن ها به رییس خود، اداى امانت مى کنند، در حالى که شما خیانت مى کنید.آن ها در اصلاح شهرها و دیار خود مى کوشند، در حالى که شما مشغول فسادید (به این ترتیب، آن ها داراى اتحاد و انضباط و امانت و اصلاح در بلاد خویش اند و شما در تمام این ها، عکس آن هاهستید).
من چگونه مى توانم به شما اعتماد کنم، در حالى که اگر قدحى را به رسم امانت به یکى از شما بسپا.رم، از آن بیم دارم که دسته یا بندِ آن را برباید؟

خداوندا! من از آن ها خسته شده ام و آن ها نیز از من (که هماهنگى با نیّات شومشان ندارم) خسته شده اند.من از آنان ملول گشته ام و آنان نیز از من ملول گشته اند؛پس به جاى آنان، افرادى بهتر به من عنایت فرما!و به جاى من، شخص بدى را بر سر آن ها مسلّط فرما.
خداوندا! دل هاى آن ها را (از غم و اندوه) ذوب کن آن گونه که نمک در آب ذوب مى شود!
بدانید ـ به خدا سوگند ـ دوست داشتم به جاى شما، یک هزار مرد سوار از قبیله بنى فراس بن غنم (که شجاع و وفادارند) مى داشتم..(سپس امام (علیه السلام) در وصف آنان به این شعر متمثّل مى شود:)
هُنَالِکَ، لَوْ دَعَوْتَ، أَتَاکَ مِنْهُمْ *** فَوَارِسُ مِثْلُ أَرْمِیَةِ آلْحَمِیمِ
اگر آن ها را بخوانى، سوارانى مانند ابرهاى تابستانى (سریع و تندرو) به سوى تو مى آیند.

سپس امام (علیه السلام) (خطبه را پایان داد و) از منبر فرود آمد.