حکمت دویست و چهل و چهارم

فراز

متن عربی

متن فارسی

حکمت دویست و چهل و چهارم

 امام عليه السّلام (در باره حكمتهاى بعض احكام شرعيّه) فرموده است :

   فراز

متن عربی

متن فارسی

1

فَرَضَ اللَّهُ الْإِيمَانَ تَطْهِيراً مِنَ الشِّرْكِ

خداوند واجب گردانيد ايمان را بجهت پاك كردن (دلهاى بندگانش) از شرك،

2

وَ الصَّلَاةَ تَنْزِيهاً عَنِ الْكِبْرِ

و واجب گردانيد نماز را بجهت منزّه بودن از كبر و سركشى،

3

وَ الزَّكَاةَ تَسْبِيباً لِلرِّزْقِ

و واجب نمود زكوة را براى وسيله بودن روزى (فقراء)

4

وَ الصِّيَامَ ابْتِلَاءً لِإِخْلَاصِ الْخَلْقِ

و روزه را براى آزمايش اخلاص مردم،

5

وَ الْحَجَّ تَقْوِيَةً لِلدِّينِ

و حجّ (به مكّه رفتن) را براى قوّت يافتن دين (چون بر اثر گرد آمدن طوائف مختلفه عظمت و بزرگى اسلام آشكار مى گردد)

6

وَ الْجِهَادَ عِزّاً لِلْإِسْلَامِ

و جهاد را براى ارجمندى اسلام (و شكست دادن كفّار)

7

وَ الْأَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ مَصْلَحَةً لِلْعَوَامِّ

و امر بمعروف (فرمان دادن بكار پسنديده) را براى اصلاح عوامّ (و سوق دادن آنان براه سعادت و نيكبختى)

8

وَ النَّهْيَ عَنِ الْمُنْكَرِ رَدْعاً لِلسُّفَهَاءِ

و نهى از منكر (باز داشتن از كار ناشايسته) را براى جلوگيرى (معاصى و گناهان) از كم خردان،

9

وَ صِلَةَ الرَّحِمِ مَنْمَاةً لِلْعَدَدِ

و صله رحم (پيوند به خويشان) را براى زياده شدن عدد (ايشان، چون در پيوند خويشان با هم عدد انصار و ياورانشان بسيار گردد)

10

وَ الْقِصَاصَ حَقْناً لِلدِّمَاءِ

و قصاص (كشتن كشنده يا زخم زدن زخم زننده) را براى محفوظ بودن خونها،

11

وَ إِقَامَةَ الْحُدُودِ إِعْظَاماً لِلْمَحَارِمِ

و برپا داشتن حدود (انجام دادن كيفرهايى كه مثلا براى مى گسار و روزه خوار و زناكار مقرّر گشته) را براى اهميّت دادن بحرامها و نهى شده ها،

12

وَ تَرْكَ شُرْبِ الْخَمْرِ تَحْصِيناً لِلْعَقْلِ

و نياشاميدن شراب را براى محفوظ داشتن خرد (از فساد و بدى)

13

وَ مُجَانَبَةَ السَّرِقَةِ إِيجَاباً لِلْعِفَّةِ

و دورى از دزدى را براى بكار داشتن پاكدامنى (از دست درازى بمال مردم)

14

وَ تَرْكَ الزِّنَى تَحْصِيناً لِلنَّسَبِ

و زنا نكردن را براى درست ماندن نسب و خويشى (چون زنا نسب را مشتبه سازد و باعث اختلال نظام عالم شود)

15

وَ تَرْكَ اللِّوَاطِ تَكْثِيراً لِلنَّسْلِ

و ترك لواط را براى بسيار شدن نسل و فرزندان،

16

وَ الشَّهَادَاتِ اسْتِظْهَاراً عَلَى الْمُجَاحَدَاتِ

و شهادتها را براى كمك خواستن بر انكار شده ها (تا بر اثر انكار حقوق كسى پايمال نشود)

17

وَ تَرْكَ الْكَذِبِ تَشْرِيفاً لِلصِّدْقِ

و دروغ نگفتن را براى نمايان ساختن بزرگى راستى (كه آسايش مردم وابسته به آنست)

18

وَ السَّلَامَ أَمَاناً مِنَ الْمَخَاوِفِ

و سلام و درود (بر يكديگر) را براى ايمنى و آسودگى از جاهاى ترس (چون مراد از سلام عليكم آنست كه بين من و شما زد و خوردى نيست بلكه صلح و آشتى است)

19

وَ الْإِمَامَةَ نِظَاماً لِلْأُمَّةِ

و امامت و پيشوايى را براى نظم و آرامش (كارهاى) مردم (زيرا امام و پيشواى توانا ستمگر را از ستمگرى باز داشته و حقّ مظلوم و ستمكشيده را بستاند و كارها نظم و آرامش گيرد)

20

وَ الطَّاعَةَ تَعْظِيماً لِلْإِمَامَةِ.

و طاعت و پيروى (از امام) را براى بزرگ شمردن (مقام) امامت (چون از امامت بهره اى نمى رسد مگر به پيروى مردم از او).