این برنامه اى است که بنده خدا على بن ابى طالب امیرالمؤمنین درباره مال خود دستور مى دهد، و به آن خشنودى حق را مى طلبد تا او را به بهشت درآورد، و آسایش و امنیت عطا نماید. (مؤلف گوید: در وصیت امام «اَن لا یَبیعَ مِنْ نَخْلِها ودیَّةً» «وَدیّه» یعنى فسیله و نهال خرما،و جمع آن «وَدىّ» است. و گفتار حضرت: «حتّى تُشْکِلَ اَرْضُها غِراساً» این گفتار از فصیح ترین و نیکوترین کلام است، منظور آن است که در آن دهات آن قدر درخت خرما زیاد شود تا اینکه تماشاگر با دیدن آنها ببیند غیر آنچه را دیده بود، و امر بر او مشتبه شود و گمان کند این زمین غیر آن زمین است که قبلاً دیده است.)

قسمتى از آن وصیت است به این وصیت حسن بن على اقدام مى کند، براى خودش از این اموال به طور شایسته مصرف مى نماید، و به نحوى که سزاوار است به مستحقّان مى پردازد. اگر مرگ حسن برسد و حسین زنده باشد، وصى من بعد از او حسین است، و به وصیتم به مانند حسن عمل مى کند.

سهم دو فرزند فاطمه از به جا مانده اموال على به مانند نصیب سایر پسران على است، و اینکه اجراى وصیت را به عهده دو پسر فاطمه گذاشتم محض جلب خشنودى حق، و تقرّب به پیامبر، و بزرگداشت احترام او، و شرافت خویشاوندى با آن حضرت است.

و با کسى که این وصیت را به عهده او گذاشته شرط مى کند که اصل مال را باقى گذارد، و به آن صورت که مأمور و راهنمایى شده از درآمد آن انفاق کند، و از نهالهاى تازه روییده این دهات نفروشد تا تبدیل به انبوهى از درختان گردد به طورى که تماشاگرانش آن منطقه را به غیر از وضعى که قبلاً دیده اند ببینند. و هر یک از کنیزانم را که با آنان بوده ام و از من فرزندى آورده یا حامله مى باشد به فرزندش واگذارند و بابت بهره ارث او به شمار آرند، و اگر در زمان حیات کنیز فرزندش بمیرد آن کنیز از قید کنیزى آزاد است، زیرا کنیزى از او برداشته شده و حرّیتِ (فرزند) او را آزاد نموده است.