صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و سی و هفتم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
إِنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللَّهَ رَغْبَةً فَتِلْكَ عِبَادَةُ التُّجَّارِ وَ إِنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللَّهَ رَهْبَةً فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْعَبِيدِ وَ إِنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللَّهَ شُكْراً فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْأَحْرَارِ.
قومي خدا را براي سودجويي پرستيدند. اين عبادت بازرگانان است و گروهي خدا را به خاطر ترس عبادت كردند و اين عبادت بندگان است. و جمعي خدا را به انگيزه سپاسگزاري عبادت كردند و اين است عبادت آزاد مردان .
