پدر و مادرم فدایت باد اى رسول خدا! با مرگ تو چیزى قطع شد که با مرگ دیگرى قطع نگشت و آن نبوّت و پیام آوردن (از سوى خدا) و اخبار آسمان بود. ولى مصیبت تو این اثر را داشت که تسلى دهنده در برابر مصائب غیر توست (و با توجّه به این، مصائب دیگر در نظرم کوچک وکم اهمیّت است، اضافه بر این) مصیبت تو آن قدر گسترده است که عموم مردم در آن عزادارند. اگر تو ما را به صبر و شکیبایى امر نفرموده بودى و از جزع و بى تابى نهى نمى کردى، آن قدر براى تو گریه مى کردیم که اشک هایمان تمام شود و این درد جانکاه همیشه برایمان باقى بود
و حزن و اندوهمان دائمى، و همه این ها در مصیبت تو کم بود؛ امّا چه مى توان کرد، چون مرگ چیزى است که نمى توان آن را بازگرداند و قدرت بر دفع آن نیست. پدر و مادرم فدایت باد! ما را در پیشگاه پروردگارت یاد کن و همیشه به خاطر داشته باش.