صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و سی و پنجم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
هُوَ الَّذى يَضَعُ الشَّىْءَ مَواضِعَهُ. (يَعْنِى اَنَّ الْجاهِلَ هُوَ الَّذى لا يَضَعُ الشَّىْءَ مَواضِعَهُ، فَكَاَنَّ تَرْكَ صِفَتِهِ صِفَةٌ لَهُ اِذْ كانَ بِخِلافِ وَصْفِ الْعاقِلِ.)
کسی است که هر چیزی را در جای خود قرار می دهد. (یعنی: نادان کسی است که هر چیزی را در جای خود قرار ندهد. بنابراین ترک وصف نادان وصف نادان است، چرا که وصفش خلاف وصف خردمند است.)
2
فَقيِلَ: فَصِفْ لَنَا الْجاهِلَ. فَقالَ: – قَدْ فَعَلْتُ.
گفته شد: نادان را وصف کن. فرمود: بیــان کــردم.