صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و سی و دوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَنْ یُعْطِ بِالْیَدِ الْقَصِیرَةِ، یُعْطَ بِالْیَدِ الطَّویلَةِ.
نتیجه اتفاق:
کسى که با دست کوتاه ببخشد با دست بلند به او بخشیده مى شود.
