سفارش من به شما اين است كه: چيزى را همتاى خدا مداريد و محمد (صلی الله علیه وآله) ، سنت او را ضايع مگذاريد. اين دو ستون را برپا كنيد، از هر نكوهشى بكناريد. (مى گويم، پاره اى از اين سخنان در خطبه ها گذشت، ليكن اينجا در آن زيادتى است كه موجب تكرار آن گرديد.)

من ديروز يارتان بودم و امروز موجب عبرت شمايم، و فردا از شما جدايم. اگر ماندم در خون خود مرا اختيار است، و اگر مردم، مرگ مرا وعده گاه ديدار است. اگر ببخشم، بخشش موجب نزديكى من است به خداى بارى، و- اگر شما ببخشيد- براى شما نيكوكارى. پس ببخشيد! آيا دوست نمى داريد كه خدا شما را بيامرزد.

به خدا كه با مردن چيزى به سر وقت من نيامد كه آن را نپسندم، و نه چيزى پديد گردد كه آن را نشناسم، بلكه چون جوينده آب به شب هنگام بودم كه ناگهان به آب رسد، يا خواهانى كه آنچه را خواهان است بيابد و آنچه نزد خداست، نيكوكاران را بهتر است.