صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و بیست و هفتم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَنْ اَصْبَحَ عَلَى الدُّنْيا حَزيناً فَقَدْ اَصْبَحَ لِقَضاءِ اللّهِ ساخِطاً.
آن که به خاطر دنیا غمناک شد بر قضاء خداوند خشمگین شده.
2
وَ مَنْ اَصْبَحَ يَشْكُو مُصيبَةً نَزَلَتْ بِهِ فَاِنَّما يَشْكُو رَبَّهُ.
و هر کس از مصیبتی که به او رسیده شکایت کند از پروردگارش شکایت کرده.
3
وَ مَنْ اَتى غَنِيّاً فَتَواضَعَ لَهُ لِغِناهُ ذَهَبَ ثُلُثا دينِهِ.
و هر که ثروتمندی را به خاطر ثروتش فروتنی نماید دوسوم دینش از دست رفته.
4
وَ مَنْ قَرَاَ الْقُرْآنَ فَماتَ فَدَخَلَ النّارَ فَهُوَ مِمَّنْ كانَ يَتَّخِذُ آياتِ اللّهِ هُزُواً.
و هرکس قرآن را قرائت نموده و مرده و وارد آتش گشته از کسانی است که آیات خدا را مسخره گرفته.
5
وَ مَنْ لَهِجَ قَلْبُهُ بِحُبِّ الدُّنْيَا الْتاطَ قَلْبُهُ مِنْها بِثَلاث: هَمٍّ لايُغِبُّهُ، وَ حِرْص لايَتْرُكُهُ، وَ اَمَـل لا يُدْرِكُهُ.
و هرکس دلش به عشق دنیا شیفته شد دلش به سه چیز دنیا خواهد چسبید: اندوهی که او را رها نکند، و حرصی که او را ترک ننماید، و آرزویی که آن را درنیابد.
