قطعاً تقواى الهى کلید درستى، و اندوخته قیامت، و رهایى از سلطه هر سلطه گر، و نجات از هر هلاکتى است، خواهنده به کمک تقوا به مرادش مى رسد، و گریزان(از جهنّم) به وسیله تقوا نجات پیدا مى کند، و طالب مشتاق به آنچه که رغبت دارد مى رسد. پس عمل کنید حالى که عمل به جانب حق بالا مى رود و توبه سود مى دهد، و دعا مستجاب مى شود،

و زمانْ، زمان آرامش، و قلم کاتبان عمل در کار است، و به بندگى و طاعت بشتابید پیش از آنکه جوانى به پیرى رسد، و بیمارى شما
را از کار بیندازد، یا مرگ شما را برباید، که مرگ نابودکننده لذّتها، و تیره کننده خوشیها، و دورکننده اهداف است، دیدارکننده اى است نامحبوب، مبارزى است مغلوب ناشدنى، جنایتکارى است غیرقابل انتقام، دامهایش به شما درآویخته، بلاهایش به شما احاطه کرده، پیکانهایش شما را هدف قرار داده، قهرش درباره شما بزرگ، جور و زحمتش بر شما پى درپى است، و کم است که ضربتش بر شما وارد نشود. نزدیک است ابرهاى تاریکش بر شما سایه اندازد، و آتش بلاهایش زبانه کشد، و تاریکى هاى شدائدش از راه برسد، و بیهوشى هاى ناشى از حالت احتضار، و درد خروج روح، و تاریکى هاى تو در تو، و تلخى چشیدن شربتش شما را فرا گیرد. جنان است که سرزده بر شما وارد گشتهو شما را از گفتن سخن آهسته خاموش نموده، و مشاورینتان را پراکنده کرده، و آثارتان را به نابودى کشیده، و شهرهایتان را معطل و خالى گذاشته، و وارثان شما را تحریک نموده تا ارث به جا گذاشته را تقسیم کنند، گروهى از این وارثان خویشان خاص هستند که در وقت مردن شما سودى به حالتان ندارند، و برخى نزدیکان غمگینند که نمى توانند مانع مردن شما شوند، ودیگرى شماتت کننده اى است که از مرگ شما غصه به خود راه نمى دهد.

پس بر شما باد به سعى و کوشش، و توشه برگرفتن و آماده شدن، و فراهم کردن زاد و توشه در منزلى که زاد و توشه فراهم است.
دنیا شما را نفریبد چنانکه پیشینیان شما از امتهاى گذشته و مردمان درگذشته را فریفت ، آنان که از دنیا شیر فراوان دوشیدند، و دچار غفلت و فریب آن شدند، زمان را بیهوده سپرى کردند، تازه آن را کهنه نمودند، مساکن آنان گورستان، و اموالشان ارث دیگران شد، کسى را که نزد آنان رود نمى شناسند، و به گریه آنان که بر آنان بگریند اهمیتى نمى دهند، و کسى را که آنان را صدا بزند جواب نمى دهند. از دنیا برحذر باشید که به شدّت غدّار و فریبنده و مکّار است، اندک مى بخشد و سخت منع مى کند، جامه سلامت مى پوشاند و به زور و جبر برهنه مى کند، راحتش دائم نیست، رنجش را پایان نمى باشد، و بلا و سختى اش آرام نگیرد.

از این خطبه است در توصیف زاهدان مردمى از اهل دنیا بودند ولى دلبسته آن نبودند، در دنیا بودند مانند کسى که اهل آن نیست،

به آنچه که بصیرت داشتند عمل کردند، و به دفع آنچه از آن حذر داشتند شتافتند. در میان اهل آخرت مى گشتند، اهل دنیا
را چنان مى دیدند که مرگ بدنهایشان را بـزرگ مى شـمارند، اما آنان مرگ قلب هاى زنـدگان را بزرگتر مى دانستند.