(دنیا) سرایى است که در لابه لاى بلاها و مشکلات پیچیده شده و به غدر و نیرنگ و بى وفایى معروف است
حالاتش یکنواخت نمى ماند و ساکنانش سالم و در امان نیستند. پیوسته احوالش ناپایدار و حالاتش دگرگون است (به گونه اى که) زندگى در آن نکوهیده و نامطلوب و امنیّت در آن نایاب و معدوم است. اهل دنیا همواره هدف تیرهاى بلا هستند که دنیا پى درپى به سوى آن ها پرتاب مى کند و با مرگ نابودشان مى سازد.

بدانید اى بندگان خدا! شما با موقعیتى که در این دنیا دارید در همان مسیرى هستید که پیشینیان شما بودند؛ همان کسانى که عمرشان از شما طولانى تر و سرزمینشان آبادتر و آثارشان از شما گسترده تر و ماندگارتر بود؛ امّا چیزى نگذشت که صداهایشان خاموش گشت، نیروها و حرکاتشان از کار افتاد،
اجسادشان کهنه، خانه هایشان خالى و آثارشان محو گردید، سرانجام قصرهاى بلند و محکم و (بساط عیش و نوش و تخت هاى زینتى و) پشتى هاى نرم و راحت را به تخته سنگ هاى خشن لحد و قبور به هم چسبیده و لحدهاى چیده شده مبدّل ساختند؛ همان گورهایى که درگاهش بر خرابى بنا شده و ساختمانش تنها با خاک برپا گشته است؛ قبرهایى که به یکدیگر نزدیک است، ولى ساکنانش از یکدیگر دورند! آن ها در میان اهل محلّه وحشت و در عین حال افراد فارغ البال قرار گرفته اند. آن ها هرگز انسى با وطن هاى خود (قبرها) پیدا نمى کنند و همچون همسایگان با یکدیگر دیدارى ندارند با این که به هم نزدیک اند و خانه هایشان در کنار یکدیگر است. چگونه ممکن است با هم دیدار کنند در حالى که فنا وفرسودگى با سینه سنگین خود آن ها را در هم کوبیده و سنگ ها و خاک ها جسمشان را خورده است.

(در آینده اى نزدیک) شما نیز به همان مسیرى مى روید که گذشتگان رفتند و در گرو همان قبر و در دل همان به ودیعت سپرده خواهید شد، چگونه خواهید بود آن زمان که امور پایان پذیرد (و دوران برزخ سپرى شود) و مردگان از قبرها خارج گردند؟ «آن جاست که هرکس آنچه را از پیش فرستاده تجربه مى کند (و سود وزیان آن را درمى یابد) و به سوى خداوند که مولا و سرپرست واقعى همگان است بازگردانده مى شود و افتراها و سخن هاى نابجا (که در دنیا دستاویزش بود) از دست او مى رود»