صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و بیست و ششم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
الطَّامِعُ فِي وِثَاقِ الذُّلِّ.
آدم طمعكار همواره در گرو ذلت و پستي است
