خداوندا! آبرویم را با بى نیازى و غنا محفوظ دار و شخصیتم را بر اثر فقر ضایع مکن! مبادا از کسانى درخواست روزى کنم که آن ها خود، از تو روزى مى طلبند و از افراد بدکردار و پست، خواستار عطوفت و بخشش گردم و سرانجام به ستودن آن کس که به من چیزى عطا کرده، مبتلا شوم (هر چند شایسته ستایش نباشد) و به نکوهش کردن آن کس که مرا محروم ساخته گرفتار گردم (هر چند در خور نکوهش نباشد)، این در حالى است که تو در ماوراى همه این ها سرپرست و صاحب اختیار بخشش و منع هستى و تو بر هر چیزى توانایى.
