به خدا سوگند! اگر شب را روى خارهاى (جانگداز) سعدان، بیدار به سر برم ویا (روزها) در غل وزنجیرها دست و پا بسته کشیده شوم، براى من محبوب تر از آن است که خدا و رسولش را روز قیامت در حالى ملاقات کنم که به بعضى از بندگان ستم کرده و چیزى از اموال دنیا را غصب نموده باشم. چگونه بر کسى ستم روا دارم، آن هم براى جسمى که پیوندهاى اعضایش به سرعت به سوى کهنگى باز مى گردد (و به زودى از هم متلاشى مى شود) و توقفش در میان خاک بسیار طولانى خواهد بود؟

به خدا سوگند (برادرم) عقیل را دیدم که فقیر شده بود و از من درخواست کرد یک صاع (حدود سه کیلو) از گندم بیت المال شما را به او ببخشم (و این را بر سهمیه او بیفزایم). کودکانش را دیدم که بر اثر فقر، موهایشان پریشان و رنگ صورتشان دگرگون شده بود. گویى صورتشان را با نیل به رنگ تیره درآورده بودند.عقیل مکرر به من مراجعه و سخنش را چند بار تکرار کرد، من خاموش بودم و به سخنانش گوش فرامى دادم. گمان کرد من دینم را به او مى فروشم و به دلخواه او گام برمى دارم و از راه و رسم خویش جدا مى شوم. در این هنگام قطعه آهنى را براى او در آتش داغ کردم، سپس آن را به بدنش نزدیک ساختم تا با آن آهن سوزان عبرت گیرد (و از آتش آخرت که با آن قابل مقایسه نیست بپرهیزد. همین که حرارت آهن داغ به دستش نزدیک شد) ناگهان ناله اى همچون بیمارى که از شدت درد به خود مى پیچد و مى نالد سرداد و نزدیک بود از حرارت آن بسوزد. به او گفتم: اى عقیل! عزاداران همچون مادران فرزندمرده، به عزاى تو بنشینند و گریه کنند، آیا از قطعه آهنى که انسانى آن را به صورت بازیچه داغ کرده ناله مى کنى، امّا مرا به سوى آتشى مى کشانى که خداوند جبّار آن را با شعله خشم و غضبش برافروخته است؟ تو از این رنج مختصر مى نالى، من از آن شعله هاى سوزان ننالم؟!

از این شگفت انگیزتر داستان کسى است (اشعث بن قیس منافق) که نیمه شب در خانه را زد و ظرف سرپوشیده اى (پر از حلواى خوش طعم و شیرین) براى من هدیه آورد. معجونى بود که من از آن متنفر شدم، گویى با آب دهان مار یا استفراغ او خمیر شده بود. به او گفتم: آیا این هدیه است، یا زکات یا صدقه؟ که این دو بر ما اهل بیت حرام است. او گفت: نه این است و نه آن، ولى هدیه است! گفتم: زنان بچه مرده بر تو گریه کنند، آیا از طریق آیین خدا به سراغ من آمده اى تا مرا بفریبى؟ آیا تعادل فکرى خود را از دست داده اى یا جن زده اى یا بر اثر شدت بیمارى هذیان مى گویى؟ به خدا سوگند! اگر اقلیم هاى هفتگانه (ى روى زمین) با آنچه در زیر آسمان هایش قرار دارد به من داده شود که خدا را با گرفتن پوست جویى از دهان مورچه اى نافرمانى کنم هرگز نخواهم کرد. به یقین دنیاى شما نزد من از برگ درختى در دهان ملخى که در حال جویدن آن باشد پست تر و بى ارزش تر است. على را با نعمت هاى فانى دنیا ولذت هاى ناپایدار آن چه کار؟! به خدا پناه مى بریم از خواب رفتن عقل و لغزش هاى قبیح و زشت، و در این راه از او یارى مى طلبیم.