دنیا خانه اى است پیچیده به بلا، و معروف به خیانت. احوالش پایدار نمى ماند، و اهلش جان سالم به در نبرند. حالاتى است گوناگون، و نوبت هایى است متغیّر. زندگى در آن ناپسند است، و امنیت در آن نایاب. مردمش آماج تیر بلایند، که تیرهایش به سوى آنان نشانه مى رود، و با مرگ نابودشان مى کند.
بندگان خدا، بدانید شما و آنچه در آن هستید از این دنیا در مسیر آنانى مى باشید که پیش از شما از جهان گذشتند، عمرشان از شما طولانى تر، دیارشان آبادتر، و آثارشان از شما بهتر و ماهرانه تر بود، اما صدایشان فرو مرد، باد غرورشان نشست، بدنهایشان پوسید، شهرشان خالى شد، و آثارشان نابود گشت. کاخهاى سخت بنیان ، و فرشها و بسترهاى گسترده آنها به سنگهاى به هم پیوسته، و گورهاى زیرزمین و لحد چیده شده تبدیل شد، آن گورهایى که در جاى ویرانى بنا شده، و با خاک زمین آن را محکم کرده اند. آن قبور به هم نزدیک است، اما ساکنانش در تنهایى و غربت اند! در میان اهل محلّه اى مقیمند که در وحشت و ترسند، و بین قومى که به ظاهر فارغ البال ولى در باطل دچار مشغله اى فراوانند، به وطن ها انس نمى گیرند، و همچون پیوستن همسایگان به هم نمى پیوندند با اینکه با هم مجاورند و خانه هایشان به هم نزدیک است. چگونه دید و بازدید کنند در صورتى که پوسیدگى با انداختن سنگینى خود بر آنها آنان را متلاشى کرده، و سنگ و خاک اعضایشان را خورده؟! تصور کنید شما الآن جاى آنها هستید، و قبرها شما را به گروگان گرفته، و در آغوش آن ودیعه گاه رفته اید. حالِ شما چگونه خواهد بود آن گاه که برنامه ها به پایان برسد، و مرده ها را از گورها درآورند؟ آن هنگام هر کسى از آنچه پیش فرستاده آگاه مى شود، و به سوى خداوند که سرپرست بر حقّ آنان است بازگردانده مى شوند، و آنچه افترا مى بستند به کارشان نیاید.
