اما بعد (از حمد و ثناى الهى)، انسان گاه مسرور مى شود به سبب رسیدن به چیزى که هرگز از دستش نمى رفت!و ناراحت مى شود به سبب از دست دادن چیزى که هرگز به او نمى رسید، حال که چنین است شادى و سرور تو باید براى چیزى باشد که در مسیر آخرت به دست آورده اى و تأسف و اندوهت براى آن امور معنوى واخروى اى باشد که از دست داده اى.بنابراین براى آنچه از دنیا به دست آورده اى زیاد خوشحال نباش و براى آنچه از دنیا از دست داده اى تأسف نخور و جزع نکن؛ تمام همّت خود را به آنچه بعد از مرگ و پایان زندگى است متوجه ساز.