صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و چهاردهم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَنْ لَانَ عُودُهُ كَثُفَتْ أَغْصَانُهُ .
هر كه را نهال خوى و خلق به بار بود، شاخ و بر او بسيار بود.
