حمد و ستایش مخصوص خداوندى است که از شباهت به مخلوقات، برتر، و از وصف واصفان، والاتر است. به وسیله تدبیر شگفت آورش بر همه ناظران آشکار است و به دلیل جلال و بزرگى عزّتش کنه ذاتش بر همه اندیشمندان پنهان است. خداوندى که عالم است بى آن که معلوماتش اکتسابى باشد یا فزونى گیرد و یا آن را از کسى فرا گرفته باشد. خداوندى که همه امور را اندازه گیرى کرده، بى آن که نیاز به تفکّر و یا رجوع به ضمیر و وجدان داشته باشد. خدایى که تاریکى ها پوششى بر او نمى افکند و از نور و روشنایى بهره نمى گیرد. شب او را نمى پوشاند و روشنایى روز بر او نمى گذرد. نه درک او از اشیا، با حسّ بینایى (و چشم ظاهرى) است و نه علم و دانش وى از طریق خبرگیرى.

در بخش دیگرى از این خطبه سخن از پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) به میان آمده، مى فرماید: خداوند او را با نور و روشنایى فرستاد و برگزید و بر همه مقدّم داشت، جدایى ها و پراکندگى ها را به وسیله او پیوند داد (و اتحاد و الفت ایجاد کرد) و با او بر زورمندان چیره شد. مشکلات را به وسیله او آسان و ناهموارى ها را به دست او هموار ساخت تا آن جا که ضلالت و گمراهى را از راست وچپ (و از هر سو) به عقب راند.