صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و سیزدهم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
أَغْضِ عَلَى الْقَذَى وَ الْأَلَمِ تَرْضَ أَبَداً .
بر آزار و درد بايدت تحمل نمود وگرنه هرگز خرسند نخواهى بود.
