صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و نهم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
حَسَدُ الصَّدِيقِ مِنْ سُقْمِ الْمَوَدَّةِ.
رشك بردن دوست از بيمارى دوستى است (از جهت آنست كه در دوستى راست نيست، زيرا دوست حقيقى كسى است كه بخواهد براى دوستش آنچه براى خود مى خواهد و اين صفت با رشك بردن منافات دارد).
