(اى علاء بن زیاد) با این خانه وسیع در این دنیا، چه مى خواهى بکنى و آن را براى چه مى خواهى در حالى که در آخرت به آن نیازمندترى؟! آرى! اگر بخواهى مى توانى به وسیله آن به آخرت برسى (و سعادتمند شوى)، به این صورت که در آن از میهمانان پذیرایى کنى و در آن صله رحم به جا آورى و حقوق شرعى و الهى آن را بپردازى؛ اگر چنین کنى به وسیله این خانه به خانه آخرت نائل شده اى.
(هنگامى که سخن امام (علیه السلام) با علاءبن زیاد به این جا رسید) علاء گفت: اى امیرمؤمنان! از برادرم «عاصم بن زیاد» نزد تو شکایت مى آورم. امام (علیه السلام) فرمود: مگر چه کرده است؟ عرض کرد: عبایى پوشیده و از دنیا کناره گیرى کرده است، امام (علیه السلام) فرمود:
او را نزد من آور، هنگامى که «عاصم» نزد امام (علیه السلام) آمد حضرت به او فرمود: اى دشمن حقیر خویشتن! شیطان تو را (فریب داده و در بیابان زندگى) سرگردان ساخته است، (اگر به خود رحم نمى کنى) چرا به خانواده و فرزندانت رحم نکردى؟ تو گمان مى کنى خداوند طیبات را بر تو حلال کرده
ولى دوست ندارد از آن ها بهره ببرى؟!تو در پیشگاه خدا بى ارزش تر از آن هستى که این گونه با تو رفتار کند.
عاصم گفت: اى امیرمؤمنان (علیه السلام) تو خود با این لباس خشن و آن غذاى ناگوار به سر مى برى!امام (علیه السلام) در پاسخ فرمود: واى بر تو، من مانند تو نیستم (و وظیفه اى غیر از تو دارم، زیرا) خداوند بر پیشوایان حق و عدالت واجب کرده که بر خود سخت بگیرند و همچون افراد ضعیف مردم زندگى کنند تا فقر، آن ها را به طغیان وسرکشى (در برابر فرمان خدا) وادار نکند.
