صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و نهم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
لَتَعْطِفَنَّ الدُّنْيَا عَلَيْنَا بَعْدَ شِمَاسِهَا عَطْفَ الضَّرُوسِ عَلَى وَلَدِهَا وَ تَلَا عَقِيبَ ذَلِكَ وَ نُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثِينَ.
دنيا پس از تمرد و چموشي به سوي ما برمي گردد همانگونه كه ماده شتر به سوي فرزندش. و پس از جمله مزبور اين آيه را تلاوت فرمود: (و ما مي خواهيم به آنان كه در روي زمين مستضعف شده اند احسان نماييم و آنان را پيشوايان و وارثان روي زمين قرار بدهيم.)
