شما به امري ناچيز، نارضايتي از خود ارائه نموديد و چيزهاي زيادي را به تاخير انداختيد. چرا به من نمي گوييد که شما در چه چيزي حق داشتيد که من آن را از شما دفع نمودم. يا در کدامين قسمت، خودم را بر شما مقدم داشتم. يا کدامين حق بود که مسلمانان دفاع از آن و احقاق آن را پيش من آوردند و من از به جاي آوردن آن ناتوان گشتم يا به آن نادان بودم، يا در شناخت و اجراي آن به خطا رفته ام!؟

سوگند به خدا، مرا به خلافت رغبتي و در زمامداري بر شما نيازي نبود، ولي اين شما بوديد که مرا به پذيرش آن دعوت نموديد و مرا به قبولي آن وادار کرديد. در آن هنگام که خلافت به من رسيد در کتاب خداوندي نگريستم و از آنچه که براي ما قرار داده و دستور به حکم کردن بر آن فرموده است، پيروي نمودم، هم چنين از آنچه که پيامبر سنت قرار داده است، تبعيت کردم.

در اين پيروي و اطاعت، نيازي به راي شما (طلحه و زبير) و کسان ديگر نداشتم و هيچ حکمي مطرح نشد که من به آنجاهل باشم، تا با شما و ساير برادران مسلمانم مشورت نمايم. و اگر چنين نيازي پيش مي آمد، از مشورت با شما و ديگران روي نمي گرداندم. و اما آنچه که درباره تساوي حقوق ميان شما و ديگر مسلمانان قرار مي دهم.

اين حکمي است که ناشي از راي شخصي من نيست و با تکيه به هواي من نمي باشد، بلکه من و شما اين حکم تساوي را از آنچه که پيامبر اکرم (صلي الله عليه و آله )آورده است دريافتيم.

از این روست که احتياجي به شما و غير از شما در تقسيمي نداشتم که خداوند مقرر فرموده و از آن فارغ شده و حکمش را درباره آن امضاء فرموده است. سوگند به خدا، براي شما و غير شما حقي بر من نيست که لازم باشد خشنودي شما را در آن جلب نمايم. خداوند سبحان دل هاي ما و شما را به سوي حق برگرداند و به ما و شما صبر و شکيبايي عنايت فرمايد.

سپس فرمود: خدا رحمت کند مردي را که حقي را ببيند و به آن کمک نمايد يا ستمي را ببيند و آن را منتفي بسازد و ياور حق باشد تا آن را به صاحبش برساند.