صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و چهارم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
أَغْضِ عَلَى الْقَذَى وَ إِلَّا لَمْ تَرْضَ أَبَداً .
از خار و خاشاك (سختيها و گرفتاريها) چشم ببند (بى اعتنا باش) و گر نه هرگز خوشحال نخواهى ماند (گرفتاريها فرسوده ات مى نمايد).
