صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و چهارم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
كُلُّ وِعاء يَضيقُ بِما جُعِلَ فيهِ، اِلاّ وِعاءَ الْعِلْمِ فَاِنَّهُ يَتَّسِعُ بِهِ.
هر ظرفی به آنچه در آن می ریزند تنگ می شود، غیر ظرف علم که به علم وسعت گیرد.
