صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
أَزْرَى بِنَفْسِهِ مَنِ اسْتَشْعَرَ الطَّمَعَ وَ رَضِيَ بِالذُّلِّ مَنْ كَشَفَ عَنْ ضُرِّهِ وَ هَانَتْ عَلَيْهِ نَفْسُهُ مَنْ أَمَّرَ عَلَيْهَا لِسَانَهُ.
هر كس كه طمع را براي خود پذيرفت و آن را شعار قرار داد، نفس خود را معيوب ساخت و هر كس ضرري را كه بر او وارد شده است آشكار ساخت، رضايت به ذلت و پستي داد و هر كس زبانش را فرمانرواي خود ساخت، ذات او براي خويشتن پست و خوار گشت.